نوید مقدس سوی جنون

سوی جنون میکشد مرا
به خاک و خون میکشد مرا
شعله به جان میزند غمت
سوی تو چون میکشد مرا
جرعه ی جامی ز آن لب نوشت
برده قرارم چه کنم؟
چشم خموش باده فروشت
کرده خمارم چه کنم؟

کی میرسی تا هر زمان
زانو زنم در پای تو
گردم هم آغوش غمت
غرقم کند رویای تو
من که نگارا مثل غباری
خانه به دوشم به جهان
هر چه مرا هست، داده ام از دست
گشته ام اندر تو نهان

شوق وصالت، خواب و خیالت
گشته نگارا از آن من

از غم عشقت حسرت چشمت
پر شده جانا جهان من

هر دم آتش جنون، در دل میشود فزون
حیران توام آنِ توام، گریان تو ام ای یار

آیی ز چه رو در نظرم چون جان ببرم
از شوقت هر بار؟

دردا دردا

عشق تو ناگه، سوی من آمد، شعله به جان زد نگهت
راز مگویت آتش جان شد، اشک روان شد به رهت

در خاک و خون و آتشم
بار فراغت میکشم

بر حال زارم رحمی نداری
شد غم برون از طاقتم

خم کرده عشقت قامتم

سوی جنون میکشد مرا
به خاک و خون میکشد مرا

جرعه ی جامی زآن لب نوشت
برده قرارم چه کنم؟

چشم خموش باده فروشت
کرده خمارم چه کنم؟