نوید مقدس آه از نگاهت

گر فلک تو را بی وفا کرد
با دلم چرا آشنا کرد، به غم سپرده اختیارم
چون تو را سر بی وفاییست
خوی تو چرا آشناییست ، از این زمانه شکوه دارم
میرود آب چشمم هر دم
میزند شعله بر جان دردم، میزند شعله بر جان
چون نسیمی به بویت، میکشم پر به سویت
چه شود که گَهی به رخم نگهی ای مه فکنی
که اگر فکنی همه جان و دلم آتش بزنی
زآن شبی که تو ناگهان
گشته ای ز چشمم نهان
من ندانم که هستم چه هستم
در دلم فتادی شرر وز غمم نداری خبر
چون حبابی به دریا شکستم
درد دوری میکشم گر چه خراب افتاده ام
بار جورت میبرم گر چه تواناییم نیست
غم در نگاهم،مانده شب و روز
در سینه دارم ، آهی جگر سوز
باز آ که بینی از فراقت بی قرارم
باز آ که دیگر طاقت هجران ندارم
بنگر که غم در سینه ام از حد فزون است
قلبم کنون غرق جنون دریای خون است
ای یار من، ای هم نوای عاشقانه
جان بر لبم آمد ز بیداد زمانه
آه ای بهار رفته از دامان گلشن
باز آ که گردد آشیانم از تو روشن
آه از نگاهت