رهاو قرارمان چه بود

قرارمان چه بود بوسه و شراب
شروع زندگی بدونِ اضطراب
قرارمان چه بود عاشقانه ای
که می دهد خوشی نمی دهد عذاب
به آسمان بگو قفس غریب نیست
برای من که پیش تو نشسته ام
برای من که با رضایت خودم
بجز تو عهد با همه شکسته ام
بگو بگو به آسمان که آبیَم
بگو که در قمار دل نباختی
بگو که فرصتی دگر نمی دهد
اگر که روزگار را شناختی
به بوسه ای لبانِ انتظار را
ببند و چون دری دوباره باز کن
طلب کن آنچه را که داده ای به من
ربای بوسه را جدا لحاظ کن
چقدر با تو سرخوشم چو آفتاب
طلوع کن همیشه بر جهان من
چشیده ام کنارت آبِ زندگی
نگاه کن به عمرِ جاودان من
اسیر بازوان تو رها شده
ز قید و بندِ زندگی و هر چه هست
رسیده تا کرانه های با شکوه
به عشق جاودانه دل سپرده است
ببین چگونه سرخوشم به شوق تو
ببین که واژه ها چگونه سرخوشند
ببین چگونه چون شراب کهنه ای
مرا به زیر حجمِ عشق می کُشند
تنم روایت کویر تشنه که
تَرَک تَرَک در انزوا تکیده است
چگونه قانعت کنم به آشتی
هزار بار جان به لب رسیده است
طلوع کن بگیر از نگاه من
سیاهیِ غبارِ انتظار را
ببر مرا به هر کجا که خواستی
بهارِ من روانه کن قرار را
به صبر تکیه کردنم بهانه بود
وگرنه اینقَدر غریبه نیستم
بگو چگونه در هجومِ بادها
مقابلِ غرورِ خود بایستم
قرارمان چه بود، آتشم نزن
تو زیر نورِ ماه خورده ای قسم
نگو که رفته ام ز یادِ تو دگر
وگرنه به قرارمان نمی رسم