رهاو خوب من

هیچ اصراری ندارم خواستی دیگر نمان
من به بیماری عشقت کرده ام عادت چنان
که تمام روز تا شب بی قراری می کنم
شب که شد تا روشنی شب زنده داری می کنم
خوبِ من خوبی نکردی با منِ دلباخته
با کسی که از تو با بی رحمی ات بت ساخته
اشک من آرام تر، پیراهنم را تر نکن
بی قرارم حال و روزم را از این بدتر نکن
در نبودت با تو بودن را تصور می کنم
جای خالیِ تو را با گریه ها پُر می کنم