بردیا مختاری کبوتر غم

نفس نفسام
تو گوش یه شهره نشونه ی خستگیم
کبوتر غم
دوباره نشسته رو شاخه ی زندگیم
صدام و دیگه
نمی شنونه هیشکی تو این همه همهمه
غریبه شده
امیدی که تنها یه گوشه ی قلبمه
شبیه منه
کسی که شکسته و خسته تو آینه ست
چه دوره ازم
هر آدمی که یه روزی به دلم نشست
اگر سر پام
به خاطر خاطره های عزیزمه
نگیرش ازم
که خنده بی رمقم همه چیزمه
همه میگن باید قوی باشی
ولی نمیگن که چجوری
وسط این حرفای تکراری
تویی با یه لبخند زوری
یه جاهایی حس می کنم دیگه
الانه که از هم بپاشم
ولی قرارم با خودم اینه
تا رسیدنت زنده باشم
بازش می کنم
دوباره ولی گره می خوره کار من
به جز خود من
کی بوده تو ماتم و سختی کنار من
به پنجره ها
نگاه می کنم ولی منظره خالیه
تو سینه دلم
پرنده ی زخمی بی پروبالیه
دل ای دل من
تو این همه تنهایی شکل جزیره ای
ستاره ی من
کجای سیاهی این شب تیره ای
خدا می دونه
یه وقتایی گس میشه مزه ی روزگار
امید محال
دوباره بیا منو یاد خودم بیار
همه میگن باید قوی باشی
ولی نمیگن که چجوری
وسط این حرفای تکراری
تویی با یه لبخند زوری
یه جاهایی حس می کنم دیگه
الانه که از هم بپاشم
ولی قرارم با خودم اینه
تا رسیدنت زنده باشم