بردیا مختاری رفت

یه وقتایی، یه زخمایی
می خوره روح آدم و تو عالم تنهایی
به کی باید بگم دیگه
تنگه دلم واسه اون دوتا چشم تماشایی!
دلم خونه؛ نمی دونه
خونه کجاس تو شلوغی دنیای وارونه
پر حرفه، سرم امّا
اون رفته و دیگه سکوت چشامو نمی خونه
رفت با اینکه می دونس
تنها می مونم و بی مونس
هیچی از حالم نمی دونس
ولی چجوری تونس؟
سرگردونم و دیوونم
دیگه رفت آرامش از خونم
من موندم با قلب داغونم و
چراش و نمی دونم...
دلگرمی من، چقد ساده گذشت از عشق عمیقم
تو این همه غم، دست و پا می زنم ولی چیزی نمی گم
دور و بریام، همه فک می کنن من یه آدم دیگم
سنگینه برام، بار این همه تلخی روزای بی اون
از چشمای من، غم بی کسیام داره می زنه بیرون
تنها شدم و، شهر آرزوهای دلم شده ویرون!
رفت با اینکه می دونس
تنها می مونم و بی مونس
هیچی از حالم نمی دونس
ولی چجوری تونس؟
سرگردونم و دیوونم
دیگه رفت آرامش از خونم
من موندم با قلب داغونم و
چراش و نمی دونم