دانلود آهنگ نیما ایمانی به نام آدمک + متن آهنگ

عرش دیدم که بر این فرش، عذاب آلودم
مسخ دریا شدم و حیف، سراب آلودم
کار دنیا همه بر هیچ نوشتند ولی...
چشم خود بسته ام آنقدر که خواب آلودم
این قراری که به ما وعده سپردند نبود
آدم آمد که به صد فاجعه پیوند شود
عمر، این شوخی بد... زندگی ام را دزدید...
که به رسوایی صدخاطره پیوند شود
هرکه در غار نمور دل خود حبس شده
آنکه دزدیده به لب، وسعت لبخندش را
آنکه جانش پُرِ سرماکش یخبندان شد
آنکه صدبار شکست حرمت سوگندش را...
همه سوغات همین آدمک بی خیر است
و جهان از قدم اولش این سان بوده
قلم و تیغ به دستش که ندادند به خیر!
آخرِ محکمه، ویرانی انسان بوده...
نارفيقان ننشينيد كه مست آمده است
آنكه لبخند به لب دارد و پُشتش خالي است
بي كسي معصيتِ آخر درويشان شد
پشت اين غائله ي مُزحكتان پوشالي است
هيچ بوديد و نديديد و همانيد هنوز!
بُخل تا بيخ به بي رحمي تان چنگ زده
ترس از پشت نقاب تَن تان عريان است
تيغِ كُندي كه كشيديد به من، زنگ زده
خسته ام مثل خدایی که امیدش جان داد
و چه مبهوت نشسته ست به ما خیره شده
و چه رویای عزیزی که خیالش را داشت
و چه کابوس عذابی که به ما چیره شده
این جهان جای قناری و قشنگی ها نیست
خانه ی کرکس و کفتار نماندن دارد
پرسه ی آخر من، کوچه و شاید باران
آخرین شعر که صدمرتبه خواندن دارد