کسری مسکن

تو، یه مُسکِنِ قوى تر
من، من یه مردِ منزوى تر
یه پیاده رو که بى تو
داره مى رسه به آخر

تو، یه رُمانِ نیمه کاره
من، یه سکانسِ بى ستاره
من یه بازنده م که از تو
راه برگشتى نداره

چى ؟ چى براى هردومون موند
جز انتظار وُ بى قرارى
یه نفر شدم که حتى
دیگه حالشم ندارى !

تو، رنگِ جو گندمىِ درد
عشق، حتى موهاتو عوض کرد
اگه جرعتش رو دارى
به خودت دوباره برگرد

ما ، گریه هاى بى اراده
ما ، یه خداحافظِ ساده
از کدوم آینده مى گى؟
تا همین جاشم زیاده