علی کاتبی پاییز بود

خالیه جات اینجا، پیشِه خودم
ببین منو... چقدر عوض شدم
ولی امشب به یادت...
همون پیرهنی که دوست داشتی تنم
همون سِتی که دوست داشتی زدم
هنوزم تو دستمه اون دستبند!
همون که بستی دورِ مچِ دستم
ست کردم مشکی، با حالِ دلم
نمی دونم این درد و، به کی بگم
دروغاتو راست شنیدم، پاییز بود و من یاس چیدم
توو اوجِ ریزشِ برگا، خوابِ بهار رو می دیدم
دروغاتو راست شنیدم، به حرفای تو دل بستم
حالا با مشتِ پر از هیچ، یه بازنده ی خسته م
دروغاتو راست شنیدم، پاییز بود و من یاس چیدم
توو اوجِ ریزشِ برگا، خوابِ بهار رو می دیدم
دروغاتو راست شنیدم، به حرفای تو دل بستم
حالا با مشتِ پر از هیچ، یه بازنده ی خسته م
می دونم برنمی گردی
تو با من چه سردی
ولی توو عکسامون...
هنوزم می خندی!
رو میزه من،یه گل لیلیوم
می سوزم امشب، آروم آروم
دارم ازت من، فقط یه خواهش...
دلتنگِ من شدی... موهاتو ببافش
دروغاتو راست شنیدم، پاییز بود و من یاس چیدم
توو اوجِ ریزشِ برگا، خوابِ بهار رو می دیدم
دروغاتو راست شنیدم، به حرفای تو دل بستم
حالا با مشتِ پر از هیچ، یه بازنده ی خسته م
دروغاتو راست شنیدم، پاییز بود و من یاس چیدم
توو اوجِ ریزشِ برگا، خوابِ بهار رو می دیدم
دروغاتو راست شنیدم، به حرفای تو دل بستم
حالا با مشتِ پر از هیچ، یه بازنده ی خسته م