خسروان دلبرانه

تو مرا دیوانه خواهی که جنونی بی کرانم
با یه قطره اشک چشمت ابرو بر هم کشانم
آمدی معنا ببخشی بر تن و روح و روانم
حکم اینست که بدانی همچو خونی در رگانم
دلبری کن دلبرانه
پیش چشمم عاشقانه
حس چشمانت چه زیباست
همچو کودک خالصانه
با نگاهت بی تأمل
ریشه در قلبم دواندی
بی نفس افتاده بودم
تا نفس بر من رساندی
عاشقانه در تب عشق
میسوزانی جان من را
از تو آموختم که زیباست
باور عاشق شدن را