یوسف حسین زاده نقاب

از پشتِ این همه نقاب
نمی شه هیچ کسُ شناخت
با رویابافی و خیال
نمی شه زندگی رُ ساخت
حقیقتای گم شده
دروغای مصلحتی
سازای خاک گرفته و
ترانه های خط خطی
اونایی که به خاطرت
از یه جهان، دل می کَنن
لب خند می زنن به روت
از پشت خنجر می زنن
لباسِ بره می پوشن
گرگای بی رحمِ سیاه
تـو جنگلی که حیووناش
اسید می پاشن روی ماه
پای درختا و گلا
نفت می ریزن به جای آب
از آسمونِ رنگِ خون
می باره بارونِ عذاب
همه چی وارونه شده
نمی دونیم دنیا چِشه
خورشید یخ می زنه و
مهتاب شعله می کِشه
یه روز میاد از صورتا
نقابا برداشته می شن
دوباره دیدنی می شه
دنیا برای تو و من