آیهان بزازی آواره

دلم جا مونده پیشت راهِ برگشتی ندارم
چه بی رحمانه رفتی بیخبر از حال ذارم
تو هر شب توی رویام میای امّا نمی مونی
تو میری بی پشیمونی ، منم که بی قرارم
شدم آوارهٔ شهر ، تو نیستی تا ببینی
نفس از من بریده ، تو با کی هم نشینی
شبیهِ برگِ پاییزم ، اسیرِ دستِ طوفان
منو دادی به بندِ هجومِ سیل و باران
نمونده هیچ نشونی ، که دنبالت نگردم
هنوزم تا نفس هست ، به دنبالت میگردم
تنِ هر کوچه خستست از این تکرارِ ولگرد
ببین ، بعد از تو بارون ، شده با چشمم هم درد
نه راهِ پیش دارم ، نه یک جاده ، که برگردم
تو این بازی تو بردی ، منم دنیای دردم
شدم آوارهٔ شهر ، تو نیستی تا ببینی
نفس از من بریده ، تو با کی هم نشینی