حمید دال اعتماد

تویه سر فصل یک عشق بی داد گر
سرگیری بغض های بی صدای پشت در
مرز های تنهایی شکستن و یأس شدن
نابودی کامله یک مردی که شد حبس کلا
عشق قدرت بی پایانو بی وصال
چیزی که درونمو ضعیف می کرد هر سال
و منی که شکست میخوردم ازش هر بار
و این تلخترین تجربه من بود انگار
داشتم میدیدم آب شدنم رو به روم نیاوردم که گم نشم از تو
دریچه احساسم شد یهو مسدود
بی گناهی که خودشو میکنه مصلوب
طلبی نیست حرفه احساس کمی تلخه
مثل مبارزی که زخماش همه لخته
درد های منم نوعی درسی از رشده
تو روم که جفت میکنن زخمام از پشته
غرینگیه دردهام مرتبتن باهم
از یه جایی به بعد قلبت از جنس آهن
دوست ، شریک خانواده حتی تاثیری نمیزارن رو نوت های آهنگ