مجال لبیک

در این هنگامه آتش، شرار خشم ها سرکش
در این دریای پر ژرفای طوفانی
در این امواج نادانی
بشر بازیچه دست هوسبازان دنیا شد
ز پشت روزن درها،
بجای عشق مادرها
فریب گرگ، از دستان خونینش، هویدا شد
هزاران ننگ بر پیشانی نوع بشر بادا
از این بیداد انسانها
که موشک های اهریمن
به هر کوی و به هر برزن
نشانده کودکان بی گنه را در شطی از خون
کلاس درس ویرانه،
لباس دختران گلگون
گرفته نقش خون هر صفحه دفتر
فتاده
کودکی بی سر
بریده دست و پای نونهالان داس بی شرمان
تمام مردمان گریان
صدای ضجه های جان خراش مادران در گوش
پدر درگوشه ای بیهوش
زمین خونین، هوا بسته،
قناری بال بشکسته
برادر، در غم خواهر، به خاک سرد، بنشسته
فغان از دست این ضحاک کودک خوار
از این بی مایه، بیمار
خداوند! چرا این جانور را بنده می خوانی
چرا این اهرمن را اشرف مخلوق می دانی
وطن ای زخمی از چنگال شیطانها
تمام دشمنانت رو سیه بادا
وطن، آزرده از اهریمنان آدمی صورت
تو ای کوه غرور و شیر پر هیبت
تو را دشمن
اگر سلم و اگر تور است وگر چنگیز و تیمور است
سکندر یا اگر محمود افغان است
بدستت پرچمی از نور و ایمان است
تو چون سروی
همیشه خرم و آباد
همیشه سرکش و آزاد
تو را آباد می خواهم
تو را آزاد می خواهم
تو را دلشاد می خواهم