آرتین بهادری تنها

امدی جانم به قربانت ولی حالا که من تنهاترین ادم در این دنیام
گفته بودم میشود روزی برایت قصه مان مانند یک خواب یک رویا
این حنای بی رنگ رنگی ندارد اخرش مثل گذشته میشوم رسوا
امدی امد ندارد امدت بی شک نمیدانی چه کردی با دل تنگم
کل شهرو کوچه هایش را به عشق تو زمانی که نبودی زیرو رو کردم
بعد چندی امدی از عالم غیب برو دیگر نمیخواهد دلم مرهم
شده از درد بخندی و نبارد چشمت
چاره ای نیست که نیست باید از عشقت دل کند
برو فکر کن که نداشتیم و نداریم نسبت
خاطراتت را میزنم تصویر تا ابد داری روی من تاثیر حق دارد این قلب بی تقصیر عقل من باید میگرفت تصمیم
شده از درد بخندی و نبارد چشمت
چاره ای نیست که نیست باید از عشقت دل کند
برو فکر کن که نداشتیم و نداریم نسبت