احمد فراهانی چه سود

روز مرگم، هرکه شیون کند از دور و برم دور کنید
همه را مست و خراب از می انگور کنید
مزد غـسـال مرا سيــــر شــرابــــــش بدهيد
مست مست از همه جا حال خرابش بدهيد
بر مزارم مــگــذاريــد بـيـــايد واعــــــظ
پـيــر ميخانه بخواند غــزلــي از حــــافـــظ
جاي تلقــيـن به بالاي سرم دف بـــزنيـــد
شاهدي رقص کند جمله شما دست بزنید
برمزار مردگان خویش نالیدن چه سود
جامه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود
زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید
ورنه بر سنگ مزارش آب پاشیدن چه سود
روز مرگــم وسط سينه ی من چـــاک زنيـد
اندرون قلب مــن يک قـلم تـاک زنـيـــــــد
روي قــبـــرم بنويـسيــد بیدار برفـــت
آن جگر سوخته ی خسته از اين دار برفــــت
برمزار مردگان خویش نالیدن چه سود
جامه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود
زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید
ورنه بر سنگ مزارش آب پاشیدن چه سود