محمدرضا منصوری مرگ خاموش

نه فقط قلبِ من از خاطره ها می گیرد
با خداحافظی ات قلبِ خدا می گیرد
مرگِ خاموشِ من است اینکه صدایت نزنم
بی صدا، دوریِ تو جانِ مرا می گیرد
کوچه ها، پنجره ها، منظره ها غمگین اند
شهر را بعدِ تو اندوه فرا می گیرد
بغضِ دلتنگی ابر است که باران شده است
اشکِ من با غمِ عشقِ تو بها می گیرد
نه فقط قلبِ من از خاطره ها می گیرد
با خداحافظی ات قلبِ خدا می گیرد
با غمَت، با نفسَت، در قفسَت آزادم
نیستی و نفسِ ثانیه ها می گیرد
عشق را، حوصله را، خاطره را، دنیا را
روزگار از منِ بی تو همه را می گیرد
نه فقط قلبِ من از خاطره ها می گیرد
با خداحافظی ات قلبِ خدا می گیرد
مرگِ خاموشِ من است اینکه صدایت نزنم
بی صدا، دوریِ تو جانِ مرا می گیرد