مهدی هدایی می نوش

بَرخیز و بیا بتا برایِ دلِ ما
حل کن به جمالِ خویشتن مشکلِ ما
یک کوزهٔ شراب تا به هم نوش کنیم
زان پیش که کوزه ها کنند از گِلِ ما
می نوش که عمرِ جاودانی این ست
خود حاصلت از دورِ جوانی این ست
هنگامِ گُل و باده و یارانِ سرمست
خوش باش دَمی که زندگانی این ست
ماییم و می و مُطرب و این کنجِ خراب
جان و دل و جام و جامه در رَهْنِ شراب
فارغ زِ امیدِ رحمت و بیمِ عذاب
آزاد زِ خاک و باد و از آتش و آب
تا کی غمِ آن خورم که دارم یا نه؟
وین عمر به خوش دلی گذارم یا نه؟
پُر کن قدحِ باده، که معلومم نیست
کاین دم که فروبَرَم بَرآرَم یا نه؟
این کوزه چو من عاشقِ زاری بُودست
در بندِ سَرِ زُلفِ نگاری بُودست
این دسته که بر گردنِ او می بینی
دَستی ست که بر گردنِ یاری بُودست
ای دوست، بیا تا غمِ فردا نخوریم
وین یک دَمِ عمر را غنیمت شُمُریم
فردا که زِ این دیرِ فنا درگذریم
با هفت هزارساله گان سَربه سَریم
ای بَس که نَباشیم و جهان خواهد بود
نی نام زِ ما نی نشان خواهد بود
زین پیش نَبُودیم و نَبُد هیچ خِلَل
زین پس چو نَباشیم، همان خواهد بود
می نوش که عمرِ جاودانی این ست
خود حاصلت از دورِ جوانی این ست
هنگامِ گُل و باده و یارانِ سرمست
خوش باش دَمی که زندگانی این ست
من به میِ ناب زیستن نتوانم
بی باده کشیدِ بارِ تَن نتوانم
من بندهٔ آن دَمَم که ساقی گوید
یک جامِ دِگر بگیر و من نتوانم