میثم آزاد بی چمدون

اگه نمی دونی که جون سختی چیه
خونه ی داغونِ منو نگاه کن
اگه می خوای بفهمی مرگ یعنی چی
این زندگی نکردنو نگاه کن
دقیقا از روزی که دنیا اومدم
به جز بلا از آسمون نمی باره
روزای هفته م همه خاکستریه
تو جمعه هام به غیرِ خون نمی باره
از خشکسالی جون به در بردم
دنیامو به چند تا دروغ باختم
هربار که دار و ندارم سوخت
فردامو با خاکسترش ساختم
باید توی خلوت بهم گوش داد
مثل یه آهنگِ غم انگیزم
هر شب با قرصِ خواب می خوابم
هر روز با حسرت گلاویزم
نگاه کن
چه جوری توی جاده ها
با گریه و بی چمدون مسافرم
گذشته و آینده پشتِ سَرمه
نمی دونم حالا باید کجا برم
هرجا برم
هر چند سالَم بگذره
صدای آژیرِ خطر تو گوشمه
بوی باروت و خون تا وقتی زنده ام
تو تار و پودِ هرچی که می پوشمه
تو تار و پودمه