آرش فرخزاد پیرهن سبز

امشب آن حسرت دیرینه من در بر او به سر می آید
در فرو بند و بگو خانه تهی ست زین سپس هر که به در می آید
آه ای دخترک خدمتکار گل بزن بر سر و بر سینه من
تا که حیران شود از جلوه گل امشب آن عاشق دیرینه من
گفتم به خود آنگه صد افسوس که او نیست تا مات شود زین همه افسونگری و ناز
چون پیرهن سبز ببیند به تن من با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز
شانه کو تا که سر و زلفم را درهم و وحشی و زیبا سازم
باید از تازه گی و نرمی و لطف گونه را چون گل رویا سازم
چه بپوشم که چو از راه آید عطشش مفرط و افسون گردد
چه بگویم که ز سحر سخنم دل به من بازد و افسون گردد
ماه اگر خواست پس پنجره ها بیندش در بر او مست و پریش
آنچنان خنده کنم کو ز حسد جلوه ابر کشدبر رخ خویش
سرمه کو تا که چو بر دیده کشم راز و نازی به نگاهم بخشد
بایداز این عشق که در دل دارم جلوه بر چشم سیاهم بخشد
آه گویی ز پس پنجره ها بانگ آهسته پا می آید
ای وای اوست که آرام و خموش به سوی منزل ما می آید
امشب آن حسرت دیرینه من در بر او به سر می آید
درفروبستم وگفتم خانه تهی ست به آ ن کسی که پشت در می آمد