پویا جمشیدی حواست نیست

افتاده ام در ابتدای كوچه ای بن بست
از دست دارم می روم، اصلا حواست هست!؟

بیرون زدم از خاطراتت برف می آمد
من گریه كردم آخر این قصه را باید

بعد از تو فکر روزهای آخرم باشم
بعد از تو فكر ضجه های دفترم باشم

بعد از تو چشمم دفترم را آبیاری كرد
بعد از تو تهران پابه پایم بی قراری كرد

بعد از تو راهی از جهنم رو به من وا شد
بعد از تو بهمن بدترین میدان دنیا شد

بعد از تو دیگر آرزوهایم زمین خوردند
بعد از تو با پای خودم نعش مرا بردند

بعد از تو من زانو زدم، آینده را كشتم
دیوار می زد هی خودش را بر سر و مشتم

بعد از تو در من اشتیاق زنده ماندن مُرد
كابوس تنهاتر شدن آینده ام را خورد

حس می کنم بعد از تو تاریخم دو قسمت شد
می خواستم باور کنی در من قیامت شد

از حسرت بازی دستت لای موهایم
از گریه هایم لابه لای آرزوهایم

از بوسه های آخرت، از دستِ بر دوشم
از لذت یك دوستت دارم در آغوشم

از من سكوت، از تو سكوت، از عشق پنهانی
لبخندهای زورکی در اوج ویرانی

انگار بغضی در گلویم گم شده باشد
انگار قلبم قسمت مردم شده باشد

انگار خواهم مرد از این کابوس وا مانده
انگار نیمی از وجودم در تو جا ماند

انگار که بازنده ام در اوج رویایت
پای پیاده می روم از آرزوهایت

از دورتر می بینمت این آخرین بار است
دنیا به ما یک زندگی کردن بدهکار است

غمگینم از آینده از تقدیر، غمگینم
دارم تو را در خاطراتم خواب می بینم

می فهمم این رفتن برایت آخرین راه است
دیوار من از زندگی یک عمر كوتاه است

من رفتنت را با دو چشم بسته ام دیدم
از بوسه هایت لابه لای گریه فهمیدم

قدِّ زمستانی ترین روز خدا سردی
تا گریه كردم، گریه كردی.. برنمی گردی؟

اسم تو را در شعرهایم خط خطی كردم
وقتی نباشی من به دنیا برنمی گردم

باران ببارد آسمان عطر تو را دارد
بغضت گریبان می درد تا صبح می بارد

لبخند دارم می زنم با اینکه دلتنگم
دارم برای زندگی با مرگ می جنگم

می بوسمت از دورتر این رشته محکم نیست
می بوسمت با اینکه لب های تو سهمم نیست

می بوسمت، می بوسمت، تا درد پابرجاست
دلواپسم، دلواپسی از خنده ام پیداست

بعد از تو حتی رد شدن از کوچه آسان نیست
حتی برای گریه کردن یک خیابان نیست

این خاطرات لعنتی بعد از تو بی رحمند
زانو زدن کنج خیابان را نمی فهمند

دارم تو را حس می کنم با دستِ در دستم
با هرکه باشی باز هم دلواپس ت هستم

ای کاش من تنها دلیل بودنت بودم
از سایه ات نزدیکتر پیراهنت بودم

حالا من و ، تنها من و تنها دو چشم تر
از بی قراری های عصر جمعه تنها تر

لعنت به پایانی ترین ساعاتِ هر هفته
لعنت به رویایی كه دیگر یادمان رفته

لعنت به آغوشت، به آغوشش، به تنهایی
لعنت به من وقتی که با هر بغض می آیی

لعنت به من وقتی هنوز از عطر تو مستم
لعنت اگر در انتظار بودنت هستم

اصلا مگر راهی برای دیدنت هم هست؟
اصلا مگر حرفی به جز بوسیدنت هم هست؟

اصلا همین حال و همین روز و همین ساعت
اصلا به شبهای بدون بودنت لعنت

*
باید تو را از راه های رفته برگردم
باید نفهمی قاب عکست را بغل کردم

باید تو را از هرچه بود و هست بردارم
باید نفهمی بعد از این هم دوستت دارم

باید نفهمم خنده ات، بی من برای کیست
از دست دارم می روم، دیگر حواست نیست!