سروش سوخته سرایی بی بی درد

سالها می آید از دنبال هم
ما نبودیم آه هرگز مال هم
گم شدی در برگهای بازی ام
من از این چرخ وفلک نا راضى ام
تا بفهمیم آخر پاییز را
مرگ می چیند به دقت میز را
آخرین برگ منی بی بی درد
لطف کن این بار دیگر برنگرد
در سرم آوازهای تازه نیست
فکر یک فنجان هوای تازه نیست
باید این پاییز را باور کنیم
چشم های خیس را داور کنیم
مثل آویزان شدن از یک طناب
چند تا لیوان غمگین از سراب
مرگ آمد از سرم آویخت و
رفتنم با رفتنش آمیخت و
خواند کولی توی فنجان فال من
تو نخواهی بود هرگز مال من