حامد صیدگر تنهایی

گله دارم من از این بخت و تقدیرم،
توی اوج جوونی پیرِ پیرم،
نمیدونم چی بوده عیب و تقصیرم
که همیشه تو هر کاری غل و زنجیرم
ازین بازیچه بودن دیگه خستم،
دیگه چشمامو من رو همه بستم،
منه تنها، منه خسته، از آدمها دلشکسته
کسی که از همه عالم جفا دیده شکسته
دیگه امیدی ندارم، من همیشه بیقرارم
کسی هم نیست که سرم رو روی شونه هاش بذارم...

عروسکی بودم تو دست دنیا،
منو برد با خودش به ناکجاها
منو برد تو صف غمگین ترینها
همونجا که میگن هست ته دنیااا
دیگه پیرم، دیگه میرم،
دیگه از آدما دلگیر دلگیرم
از همونا که منو بازی دادنو حالا میرن..
منه تنها ، منه خسته..