حسین علیشاپور آه شیراز

با تو امشب غزلی می شکفد
حافظم با لب تو شعر شدم
باز در چشم تو پیدا شدم و
می رسم واژه به واژه به خودم
از همین رفتن تو می ترسم
سمت دروازه ی شیراز نرو
زندگی یعنی همین امروز و
پیِ فردا پی آغاز نرو
آه دور از غم و دور از ای کاش
باز تصویر غزل با من باش
آه دور از غم و دور از ای کاش
باز در فصل جنون همدم این ماندن باش
غیر تو غیر همین شعر هنوز
گریه ام را به کسی نسپردم
آه شیراز سفر یعنی مرگ
که ازین فکر به رفتن مردم
دوری از نام تو یعنی تبعید
هر غزل بی تو خودِ مردن شد
مصرعی بی سر و ته از یادت
ساکن دفتری از حسرت شد
آه دور از غم و دور از ای کاش
باز تصویر غزل با من باش
آه دور از غم و دور از ای کاش
باز در فصل جنون همدم این ماندن باش