معجز بند ساقی مستان

ساقی و ساغر و میخانه دگر ما را بس

جرعه ای باده مستانه دگر ما را بس

ما خماریم که هر نیمه ی شب میکده ایم

نوش از باده ی بیگانه دگر ما را بس بده ساقیا می که مستم کند - ز یک جرعه یزدان پرستم کند

به می آگهم کن ز اسرار عشق - مرا مست کن تا کشم بار عشق .