عرفان بنایی آشیونه

توی غربتی که هستم
میون باور بودن
تو دلیل بودنه من
تو دلیل شعر سرودن

واژه های عاشقانه
با چشای تو قشنگه
دل من واسه نگاهت
برای عاشقی تنگه
____
برای آغوش گرمت
گریه های من بهونه س
جایی که عطر تو باشه
برای من آشیونه س

رد پای تو هنوزم
میرسه به قلب خسته م
واسه تو می تپه این دل
حتا وقتی که شکسته م

شاید این آخر قصه س
وحشتی نیست، تو که هستی
من یه رویا رو میسازم
وقتی که چشماتو بستی

از تو راهی به ترانه س
از تو راهی تا بهاره
شب به شب تو میدرخشی
از ستاره تا ستاره