پدرام محمدی آغوش سرد

باد خواهد برد عشقی را که من دارم به تو

بعد از این یک عمر بی مهری گرفتارم به تو

تو همیشه در پی آزار من بودی ولی

من دلم راضی نشد یک لحظه آزارم به تو

راست میگویم ولی حرف مرا باور نکن

این که ممکن نیست دل را باز بسپارم به تو

خوب میدانم برای من کسی مثل تو نیست

خوب میدانم که روزی باز ناچارم به تو

مرگ در آغوش سردش گرم میبوسد مرا

زندگی میترسد از حسی که من دارم به تو

خواب می اید به چشمم مینشیند تا سحر

غمزده زل میزند با چشم بیمارم به تو

می روم شاید دلت روزی گرفتارم شود
می روم
می روم اما گرفتارم گرفتارم به تو