سعید آرام حرف تازه

ای که هر کی عاشقت شُد تا ابد موندگاره
هر چی عشقِ جُز عشقت ، عینِ باختنِ قماره

هر کی دل داده به یادت تا به ابرا می بری
با یه خواهش ای خدا از عمری غفلت می گذری

دل من اسیر شب بود ، تا دلِ ستاره بُردیش
وقتی که دوباره گُم شُد ، اومدی دوباره بُردیش

(وای)
من می دونم هر چی دارم از تو دارم
حتی این صدا و این ترانه ها رو
من آبادم وقتی از تو می نویسم
شادی کرده بودنت همه غما رو

من می دونم هر چی دارم از تو دارم
حتی این صدا و این ترانه ها رو
من آبادم وقتی از تو می نویسم
شادی کرده بودنت همه غما رو

غیرِ تو برای گفتن حرف تازه ای نمونده
فرصتِ لمسِ حضورت ریشه ی غم و سوزونده

وقتی قلبم تو رو فهمید ، دیگه از هیچی نترسید
غیرِ تو کسی توُ دنیا در من این سکوتو نشنید

دلِ من اسیرِ شب بود تا دلِ ستاره بُردیش
وقتی که دوباره گُم شُد اومدی دوباره بُردیش

(وای)
من می دونم هر چی دارم از تو دارم
حتی این صدا و این ترانه ها رو
من آبادم وقتی از تو می نویسم
شادی کرده بودنت همه غما رو

من می دونم هر چی دارم از تو دارم
حتی این صدا و این ترانه ها رو
من آبادم وقتی از تو می نویسم
شادی کرده بودنت همه غما رو

چه قشنگه بی نیازی ، با تو آرامم و شادم
جُز تو که عشق تمامی ، من به هیشکی دل ندادم