سینا پرچکانی قاب عکس

گریه های وقت و بی وقت شبونه
سوالای بی جواب تویه مغزم
صبح تا شب بهم میگن بسه تموم کن
آخه خیلی وقته کند میزنه نبضم
ذول زدن به تنها عکس یادگاریت
شده تنها سند روزای مرگم
اینه دلخوشی من تمام هفته
که بغل بگیرمش نمیره قلبم

شب چراغ دیواری فقط گواهه
سرمو بجای پات روی قاب میزارم
هیچکسی نیس بجای من بخواد بفهمه
که فقط با عکس تو دوم بیارم

ذره ذره کم میشم از عمق جونم
دیگه صورت خودم یادم نمیاد
هی می خوام قبول کنم که دیگه نیسی
قاب عکست بغلم کوتاه نمیاد

شیشه رو عکست و بخار گرفته
بس که تاصبح رویه قابش گریه کردم
شک دارم اگه بیای تورو ببینم
من یه عمره چشمامو نظر تو کردم