فرشاد دیلمی من بی تو

یه درداییُ باید دید
یه بغضاییُ باید خورد
چه روزایی که هر لحظه اش
باید توو زندگی هی مُرد
تموم عمرُ این مردم
به دردامون می خندیدن
آخه اونا نمی فهمن
چه دردی داره فهمیدن
منِ بی تو، چه دردایی، توو سینه اش داره هر شب
جای شونه ت، رو خاک غم، سرُ میذاره هر شب
منِ بی تو یه بی خونه، یه ویرونه، که داغونه
یه لحظه فک نکن از تو، واسه م دل کندن آسونه
به لبخندای مصنوعی
بذار عادت کنن لبهام
بذار توی گلو بغضِ
کُشنده شن همه حرفام
خودت می دونی بعد تو
خوشی هام کنده از ریشه
آخه غیر از خودت این دل
دیگه دلتنگ کی میشه؟!