اشکان سرمت بد مست

میشدم با چشات، بهتر بود از صدتا دراگ
تا میدیدم اون موهاتو، شونه میکرد دستای باد
بود همه چی خوب ما مثل نور، ستاره بودیم لای این سیاره ها
تا خود ماه می رسید دستای ما، دستای ما، دستای ما
اون روزا رفت رفت رفت، من به چی برگردم
نیستی این ساعتا هرشب خسته شدن از دستم
تنهام گذاشتی لای این الکل ها
من بد مستم رفتی تو از دستم
بدون چتر میزد آسمون هی بما نیشخند
مهم نبود برامون لباسا خیس شن
رو گوشیت انداختم هزارتا میس کال
همش از تو میگم به تراپیستم
باهم کل شهرو متر میکردیم
بودی قهر ولی اَ تو بِم میخندیدی
تا پای مرگو تست میکردیم
روی الکلا مست تو پِنت میرقصیدیم
سرِت میرفت تِراولا
دیدم چشاتو زُل زدم انگار به ماه
بهمون چشمک زدن ستاره ها
میبرد همیشه منو هی صدات به خواب
اون روزا رفت الان مونده یه غم
خاطراتمون گم شده تو دل شهر
تو که رفتی من گم شدم تو مه شب
این اشک ها شوره و خونه چشَم