موسی پورعباس رنگ خودخواهی

پایه هر قطره ی اَشکم
یه دنیا خاطره دفنه
اِنقدر فاصله داریم
که دوریش قد یه قرنه
گلوم می سوزه از این درد
از این عِشقی که مثل زهره
حالا دور از نگاه تو
لب من با خنده قهره
تموم عشق دنیا رو
می خواستم پایِ ما باشه
ولی تو هیچ وقت نذاشتی
دلم از غصه رها شه
فِکر می کردم که می تونم
با تو همخونه بمونم
نمی دونستَم که آخر
خودم و دلم میمونمn
تویِ این کوچه یِ بن بست
دیگه جایی برای من نیست
چرا چشم هات خیره به راهه
ولی سَهم دل مَن نیست
اگه گُفتی دوسَم داری
فَقط روی لبات بود
وگرنه رنگ خودخواهی
تویِ عمق نگاهت بود