فردین ناجی هفتاد سال

آیینه های خونه مون با حرف آخرت شکست
یه ترکش از لبای تو به قلب شیشه ایم نشست
تمام عمر نوشتم و شعرای دفترم شدی
دلیل موندنم که نه ، چرای رفتنم شدی
چرا ترانه های من رو قلب تو اثر نذاشت
چقدر چقدر چقدر ببین تلاش من ثمر نداشت
هر بار ادامه دادمو دلی که موند پیش تو جا
میگه صبوری کن ولی آخه صبوری تا کجا
اینبار ازت بریدمو آخر خط رسیدمو
دست از دلم کشیدمو رفتم که رفتم
هزار تا حرف شنیدمو آهی بلند کشیدمو
رفتم که رفتم
هفتاد سال دیگه هم موندن من نداشت اثر
آه از عمر بی ثمر رفتم که رفتم
آخر یه روزی بیخبر با دل خون و چشم تر
رفتم که رفتم
وقتی به جاده میزدم تو شهرمون غریب شدم
از یه خداحافظ ساده حتی بی نصیب شدم
آدم چه ساده میره از یاد
تمام طول جاده با خاطره هم مسیر شدم
ستاره های آسمون شاهد بی کسیم شدن
کسی به یاد من نیفتاد
اینبار ازت بریدمو آخر خط رسیدمو
دست از دلم کشیدمو رفتم که رفتم
هزار تا حرف شنیدمو آهی بلند کشیدمو
رفتم که رفتم
هفتاد سال دیگه هم موندن من نداشت اثر
آه از عمر بی ثمر رفتم که رفتم
آخر یه روزی بیخبر با دل خون و چشم تر
رفتم که رفتم