شاعر تنها ماه نفیس

دوباره ماه رمضونه؛ من دوباره خیسِ خیسم
بی تو دل دوباره خونه، ماهِ من ماهِ نفیسم
روزه های عاشقونه، خاطراتِ بی بهونه
نیستی اما بی نشونه؛ بازم از تو می نویسم
ماه من ماه نفیسم

بازم مثل کسی که کور بوده؛ تو دستم دستت و تکرار کردم
به یادِ اون اذونِ دل سروده؛ که با بوسیدنت افطار کردم
کجای قصّه کی اینجوربوده؟ کی عشقش اینقده پرشور بوده؟
بازم گفتم شاید مجبور بوده، دوباره ظلمت و انکار کردم

بشین پیشم بشین قربون شالت، دلم تنگه واسه قلب زلالِت
خودت با این که رفتی برنگشتی؛ من و تنها نمی ذاره خیالِت
تو بارونی تو گیلانی تو رشتی، تو خوزستانی و آوازِ دشتی
فدای خنده هات این که گذشتی؛ یه کاری کن بدونم خوبه حالِت

دوباره ماه رمضونه؛ من دوباره خیسِ خیسم
بی تو دل دوباره خونه، ماهِ من ماهِ نفیسم
روزه های عاشقونه، خاطراتِ بی بهونه
نیستی اما بی نشونه؛ بازم از تو می نویسم
ماه من ماه نفیسم

بازم مثل کسی که کور بوده؛ تو دستم دستت و تکرار کردم
به یادِ اون اذونِ دل سروده؛ که با بوسیدنت افطار کردم
کجای قصّه کی اینجوربوده؟ کی عشقش اینقده پرشور بوده؟
بازم گفتم شاید مجبور بوده، دوباره ظلمت و انکار کردم