محمود کریمی علمدار

تو خیمه های داغ دیده
عطش دوباره پا گرفته
برای بی تابی گلها
میر حرم عزا گرفته
یه سقا میره به سمت دریا
یل تموم عالم میتازه توی صحرا
یه آقا امید نا امیدا
میره که آب بیاره
زده به قلب ابرا
علمدار علمتو نگه دار
دست علی به همراهت
نقاب روتو بردار
وقتی که دنبال فراتی
دلیل تکبیرتو عشقه
الله اکبر انا بن حیدر
عمو جون اگه بباره بارون
بازم آروم نمیشه
اشک چشمای گریون
عمو جون پیش توئه دلامون
تشنگی مون بهونه است
تا تو نری به میدون
علمدار علمتو نگه دار
دست علی به همراهت
نقاب روتو بردار