کیا نگارینا

نگارینا به هر تلخی، که می خواهی جوابم ده
اگر تلخست، شیرینست از آن لب هرچه فرمایی
شبی خوش هر که می خواهد که با جانان به روز آرد
بسی شب روز گرداند به تاریکی و تنهایی
فشردم با همه مستی به دل سنگ صبوری را
ز حال گریهٔ پنهان حکایت با سبو کردم
خیالت ساده دل تر بود و با ما از تو یکروتر
من این ها هردو با آیینهٔ دل روبه رو کردم
دی میان عاشقان ساقی و مطرب میر بود
در هم افتادیم زیرا زور گیراگیر بود
افتاب حسن، آن شب بود در اغوش ما
کر شدی گوش فلک از بانگ نوشا نوش ما
دی میان عاشقان ساقی و مطرب میر بود
در هم افتادیم زیرا زور گیراگیر بود
درميان آمد به رقص از آسمان چرخی بساخت
درسماع عشق چندان چرخ زد تا خویش باخت
چو بستی در به روی من به کوی صبر رو کردم
چو درمانم نبخشیدی به دردِ خویش خو کردم
چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو
به خود باز آمدم نقش تو در خود جست وجو کردم
صفایی بود دیشب با خیالت خلوتِ ما را
ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم