کیان پورتراب بی حسم

دورِ سرم می گردن، این ابرا بی اراده!
اولش سخت بود ولی کم کم، شده یه عادت ساده!

تو می خوای از دورِ من، این ابرا کنار برن …
منو ببینی مثل قبل،
با این که می دونی،
که این پیاده رو نمی بره مارو به سمت اون روزای خوب و ساده …
اما باز …

تو می گی به من،
که به این روزا یه رنگ تازه می شه زد

تو نگرانی من یه وقت نَمونه روم این حس و حال همیشه،
اما …

پس چرا من، بی حس ام؟
چرا من، بی حس ام؟
بی حس ام!

ما نگفتیم هیچ وقت به همدیگه از حالمون حرفی رو،
من نمی دونم چی می شه، نمی دونم از این جا به بعدش رو!

چون حالم نه خوبه و نه بد،
نه برام مونده قبل و نه بعدی،
فقط می چرخم با سرگیجه هام …

انگار دست هام سِر شدن از سرما،
ندارم حسی واسه فردایی که تو می جنگی دائم براش …

تو می گی به من،
که به این روزا یه رنگ تازه می شه زد

تو نگرانی من یه وقت نَمونه روم این حس و حال همیشه،
اما …

پس چرا من، بی حس ام؟
چرا من، بی حس ام؟
بی حس ام!