ژیان فرجی خورشید رویا

خیلی وقته توی جاده ها گمم
امّا از فاصله چیزی کم نشد
چجوری تا تهِ ماجرا برم؟
چجوری به رویاهام بگم «نشد»؟
کی تو اون گذشته های لعنتی
قصرِ آینده مو آتیش زد و رفت؟
کی ازم خورشید رویامو گرفت؟
رنگِ شب رو سقفِ آبیش زد و رفت؟
نه! نگو خودِ تویی اون که ازم دل می بُره
اون که شبای خالیِ خونه با خاطره ش پُره
نه! نگو دشمنمی! من به تو وابسته شدم
از جاده های اشتباه، از این سفر خسته شدم
خودتو نزن به اون راه و بیا
خونه تو تو سرزمینِ من بساز
تو نباشی خودمو می بازم
واسه من، توی زمین من، بباز
منو با خودت ببر از این کویر
از شبِ سردِ جنون و دلهره
منو به شرجیِ چشمات برسون
به هوایی که از عطرِ تو پُره
نه! نگو می خوای بری، نگو فقط یه عابری
من توی غصه گم می شم، بی من می خوای کجا بری؟
نه! ازت نمی بُرم وقتی از عشقِ تو پُرم
با اینکه خسته م از سفر، امّا زمین نمی خورم
نه!...