پارسا دیوونه وار

از تو جا موندم
ولی باز می خندم
من با این زخمای تازه
هنوزم می رقصم
تو رفتی و خونه ساکت شد
مثل عکس رو دیوار، بی صدا
من موندم و چشمای خیس
که جا خورد از ماجرا
کف کفشام پرِ خاطره ست
کوچه هنوز اسم تو رو داره
هرچی می رم، باز می افتم
این دلِ لجبازم نمیذاره
ولی شب که می رسه
نبضم تندتر می زنه
از تهِ بغضِ خودم
یه صدا میگه بمون
من هنوز سر پام
با همین زخم تو
تا ته این دره میرم
نمیشکنم
دیوونه وار
دلم می خوادت
دیوونه وار
تا صبح میپامت
دلِ من
دستِ تو
دلِ من
بازم گُمته
هر پیامِ نخونده
مثل خنجرِ آرومه
تو نیستیو عطرِ تو
توی اتاقم معلومه
من ازت دور شدم، آره
ولی از خودم نه
هرجا می رم، ردِّت
می کشه منو سمتت
ولی شب که می رسه
نبضم تندتر می زنه
از تهِ بغضِ خودم
یه صدا میگه بمون
من هنوز سر پام
با همین زخم تو
تا ته این دره میرم
نمیشکنم
دیوونه وار
دلم می خوادت
دیوونه وار
تا صبح میپامت
دلِ من
دستِ تو
دلِ من
بازم گُمته