همایون یگانه جنگل گیسو

ان جنگل گیسو که تو داری ،که دارد
چشمان چو اهو که تو داری ،که دارد
مژگان سیاهت میزند تیر به قلبم
این دلبری بانو که تو داری ،که دارد
این چهره ی مهرو ، ان خنجر ابرو
ان صورت ماهی که تو داری ،که دارد
چون ساحره ایی میکنی با خنده ایی جادو
این سلسله ی مو که تو داری ،که دارد
گیرم همه دنیا بشود روزی بنامم
گیرم شود این زندگی هر روز بکامم
دستم زتو کوتاه شود ،سود چه دارد
بهتر که بریزند بی تو هی زهر به جامم
من عاشقم و دوری از این عشق ندانم
دیوانه ای ام بی تو به زنجیر کشانم
یک جنگلم از هیزم اماده ی اتش
کبریت بزن با نگهت ، بر دل و جان
از حسن و جمال نقش نداری تو زلالی
تو ساحلی و موج دلم با تو تلاقی
بیمارم و میمیرم اگر فاصله افتد
گر بین من و تو بنشیند جدایی
گیرم همه دنیا بشود روزی بنامم
گیرم شود این زندگی هر روز بکامم
دستم زتو کوتاه شود ،سود چه دارد
بهتر که بریزند بی تو هی زهر به جامم