میلاد پرویزی پدر روحانی

پدر روحانی سلام
گناهامو میخونم برات
اولین گناهم این بود که اونو دیدمش
بهترین منظره شد برام یهو دیدنش
حتی هنوزم تو ذهنمه که بود چی تنش
هرشب و هرشب تو خیالاتم بوسیدمش
هر روز هفته امید داشتم من به دیدار
هواهم طوفانی شد بارون تگرگ زد به دیوار
انگاری بارون ماهو اوارد برای من
امان از شب اولی که تاصبح موندیم بیدار
مثل ماه
چقد زیبا بود مسیر این راه
مقصدم مهم نبود مهم بود همراه
تهش شدش آه
زندگی کاش ویدیو بود میرفتش عقب
استوپ میشد لحظه ای که گرفتمش بغل
خیره میموندم تا بیاد سراغ من اجل
همان دیوانه را بگذارید برام لقب
اینا همش گناه بود پدر مگه نه؟
بخدا دلی نمونده که بشه تنگ
به طور ناشناس میزدم بهش زنگ
نمیزدم حرف
الو الو گفتناشو میکردمش ضبط
رو دور تکرارم هرروز میزاشتمش پخش
صداش انگار رعدوبرقو چشای من ابر
که میبارید اشک
عکسای دوتامونو خواستم کنم قاب
انقدر رویا داشتم باهاش همرو برد اب
روی خاطرات نزاشتم بشینه خاک
هرشب مرور میکنمشون بجای خواب
تنهایی سر میکنم فداسرش نبودش
هیچ موقع نمیگم همه خوبیام حرومش
روزگار رو من بود همیشه تیرو کمونش
ولی یه روز این زندگیرو میکنم تمومش
هوا سرده آغوش تو کجا رفته
حواسم همیشه چرا به تو پرته
هوا سمه پاییز برای من درده
حوا سهم ادم نبود اینا حرفه
بزار به این گناهمم پدر کنم اعتراف
توی هیچ موضوع نداشتیم ما باهم اختلاف
شاید به بعضی موضوع ها بهمم داشتیم اعتراض
ولی اخمامون با یه بوسه میشد انقراض
میگفت واسه دوست داشتن هم یجور مسئولیم
خبرنداشت به باد هواهم میشد حسودیم
ههههههه خنده های مصنوعی
چقد میخندیدیم زمانی که مست بودیم
تو کوچشون بیشتر از خودش اینروزا رد میشم
شاید خنده هاش از پشت دیوارا شنیده شن
شاید پشت پنجره ها اصلا براش دیده شم
نکنه نشناسه منو یوقت رد شه عه پیشم
هوا سرده آغوششو میخوام
حتی اگه بد باشه کابوسشو میخوام
ارزوم چیه؟ بودنشو میخوام
تو این هوا نباشه بوی تنشو میخوام
قلب چیه خودش بودش اعضا
توی گوشم انگار اونو خوندن اذان
چرا جهنممو میکشم عذاب
منکه دوست داشتنمم یبارم نشد غذا
هوا سرده آغوش تو کجا رفته
حواسم همیشه چرا به تو پرته
هوا سمه پاییز برای من درده
حوا سهم ادم نبود اینا حرفه