میلاد والا بهار

سپاه نوبهار آمد وز او گیتی دگرگون شد
که هامون همچو گردون گشت و گردون همچو هامون شد
چو روی و موی دلبندان زمین گلبوی و گلگون شد
دهان گل ز چشم ابر پر لؤلؤی مکنون شد
**
زمین چون روی لیلی شد هوا چون چشم مجنون شد
کنون آمد گه شادی که برف از کوه بیرون شد
**
ببین بر گل فروغ می ببین بر می نشان گل
که گل داند زبان او و او داند زبان گل

بهار گل غنیمت دان که می آید خزان گل

که یکسانست رنگ و بوی می ایدون و آن گل