مصطفی عابدینی کاری کن

شبانه، مخفیانه، در میان کوچه ی دلتنگی ام
با تو خلوت می کنم
من بی قرارم، در خیالم، پشت این دیواره های سنگی ام
با تو صحبت می کنم
نیستی، دارم به این دیوانگی، کم کم عادت می کنم
* * *
برای رنج عظیمی که از تو جا مانده
غربت من، همین مهمان ناخوانده
بیا و کاری کن

برای خاطره هایی که بی تو پرپر شد
روز و شبی که بدون تو سر شد
بیا و کاری کن
* * *
من و خیال مبهم تو
ببین چه کرده این غم تو
که قانعم به هر کم تو

مرا از این غمم رها کن
به آنچه بودم آشنا کن
بیا دری که بسته وا کن
* * *
نیستی، بی بال تو جایی برای کوچ نیست
زندگی منهای تو چیزی به غیر از پوچ نیست
* * *
برای رنج عظیمی که از تو جا مانده
غربت من، همین مهمان ناخوانده
بیا و کاری کن

برای خاطره هایی که بی تو پرپر شد
روز و شبی که بدون تو سر شد
بیا و کاری کن