مصطفی جعفری یادم نده

تنهایی قدم زدم تو کوچه خیابون
قرارمون نبود دور بشه رامون
چی شد رو شونه هام نشدی آروم
الهی دل به نگاهی نکنه عادت
چه بی تفاوت رفتی چه راحت
من نگرانم نیاری طاقت
اومدی قصه بسازی تو شب تارم
تو بغض شبهام بودی کنارم
عوض نشی که باز بی تو آوارم
منو به نبودنت عادت نده
تنهایی قدم زدن و یادم نده
تو جاده ای که پره از خاطره
آخه مگه میشه آدم تورو یادش بره
نرو که بدون تو حالم بده
کجا برم فکر تو یادم بره
نه دیگه دوریو دوستیو یادم نده
اخه لحظه به لحظه نگات با منه
کی شده هم دم دردات که خیس چشمات
چی از وجودت مونده جز اشکات
چه انتظاری داری ازفردات
تو که می گفتی به چشمام نمیشه بد کرد
کی آخرین بار قلبمو له کرد
کی از تو دستام دستاشو ول کرد
آخر جاده رسیدم و نبودی پیشم
چه خاطراتی مونده رو دوشم
هنوز یه جایی مونده تو آغوشم
منو به نبودنت عادت نده
تنهایی قدم زدن و یادم نده
تو جاده ای که پره از خاطره
آخه مگه میشه آدم تورو یادش بره
نرو که بدون تو حالم بده
کجا برم فکر تو یادم بره
نه دیگه دوریو دوستیو یادم نده
اخه لحظه به لحظه نگات با منه