مسعود آریا جای دنج

هر موقع دلت گرفت بیا سراغ من
من همون گل پژمرده تو اتاقتم
دلخوشم به این که تو نوازشم کنی
با یه خنده ریز تو تمومه طاقتم
تو بیا بیا بیا برس به داد من
من همون گل پژمرده تو اتاقتم
بی سرو صدا بیا بریم یه جای دنج
زود بپوش که دیرمون نشه من حاضرم
یه دل سیر به تو زل بزنم
بزنم حفهای لفظ قلم موهاتو جمع کنی پشت سرت که منم سیخ بشه مو به تنم
از چشمهای روشنت رو به چشام یه دری واشه
که از این روزنه به ته ته دلت بتابم
بس که حرفهای قشنگ تو منو بد عادتم کرد
من بدون شب بخیر تو نمیتونم بخوابم