محسن ضیا مرگ من

رفته ای که آسمان بارانی است
جان من در حسرتت زندانی است
نقطه پایان ندارد
بی کسی حال من آنچه خودت می دانی
فکر من یک لحظه همراهت نیست
عشق اگر عشق شود عادت نیست
پس چه شد سهم من از آرامش
بعد تو دیگر مرا فرصت نیست

من مانده ام با دردی که
دلتنگی بر روح تنم ریخت
زلزله رفتنت انگار جهانم را بهم ریخت
خستم دگر از بغض درد شاید مرگ من اثر کرد

من مانده ام با دردی که
دلتنگی بر روح تنم ریخت
زلزله رفتنت انگار جهانم را بهم ریخت
خستم دگر از بغض درد شاید مرگ من اثر کرد

صبر کردم بلکه برگردی ولی افسوس
بازهم روز و شبم حسرت شد و کابوس
وای از آن آرزویی که به دل مانده
هیچ دردی این چنین من را نسوزانده

من مانده ام با دردی که
دلتنگی بر روح تنم ریخت
زلزله رفتنت انگار جهانم را بهم ریخت
خستم دگر از بغض درد شاید مرگ من اثر کرد