مجتبی ولی زاده افسانه ی عشق

کــاش عشقِ مـا مـانندِ یک افسـانه بــاشد
قلـبِ تـو سهــمِ ایــن مــنِ دیــوانه بـاشد
چون رســم کــردم نـقشــه ی آیـنــده ام را
تــا در کـنـارَت زنـدگـی شــاهـــانـه بــاشد
قـلـبِ تو دامنگــیرِ این عــاشق شود کـاش
مجنـون شـدم لیـــلای من، آرامـشـم بـاش
ای کـه همـــان روحِ منـی در جسمِ دیگـــر
در سینه ام جای تو امن است عـاشقم باش
تمامِ لحظه هایِ من پُر از خیالِ بودنَت شد
هوای خانه ام پر از نسیمِ عطرِ پیرهنَت شد
ببین چه حــالیم دگر طاقت تنهــایی ندارم
برس به دادِ عاشقی که بی قرارِ دیدنَت شد
آتـــش بـه جــانـم میــزنی بـا هر نگــاهَـت
میســوزد این قـلبــم ز عشقــو اشتیــاقَـت
دیــوانـه ام دور از تـو هر جــایی کـه بــاشم
عــادت شـده نفــس کشــیدن در هـوایـت
تمامِ لحظه هایِ من پُر از خیالِ بودنَت شد
هوای خانه ام پر از نسیمِ عطرِ پیرهنَت شد
ببین چه حــالیم دگر طاقت تنهــایی ندارم
برس به دادِ عاشقی که بی قرارِ دیدنَت شد