عرشیا همتی مادر

هرچه دلگیرم نمیمیرم بیا منتظرم من
بس که ویرانم نمیدانم چرا منتظرم من
من غم صد نامه ی ناخوانده ام یادت بماند
چه غریبانه در این خانه تورا منتظرم من

تنها شدم تنها جنونم میکشد آخر مرا
صبر و قرار من، پناه من ..چرا رفتی چرا!
داغ تو را در سینه دارم

خیره به عکس تو غمت شب زنده دارم میکند
هر شب همین ساعت هوایت بی قرارم میکند
پایان ندارد انتظارم

برای زنده ماندنم بهانه ای به من بده
از آن نگاه عاشقت نشانه ای به من بده
تو رفته ای و دلخوشم به بوی عطر پیرهنت
که ابر آسمان من ببارد از نبودنت