صدرا صدری به گمانم

با غم انگیز ترین حالتِ قلبم
در دلِ طوفان زده ام
با نفس گیر ترین بغضِ گلویم
در دلِ باران زده ام

تو دیدی و از دیده ی من
چو نوری در آفاق گذشتی
تو غم بودی و در پوسته ی اشک
با مژه هایم پینه بستی

به گمانم که نبودی تو از خلقِ خدا
غیر از این بود غریبی نمیکرد دلِ ما
من هوای گریه دارم
تو کجایی تو کجایی؟

آشفته حالم و شدم دلتنگِ چشمانت
تو چرا شکستی آخر عهد و پیمانت
بی تو بیمارم و بی تو حیرانم
ز عشق گریزانم
ای وای دیدم تو رو در خواب
دوری پریشانم، پریشانم…

به گمانم که نبودی تو از خلقِ خدا
غیر از این بود غریبی نمیکرد دلِ ما
من هوای گریه دارم
تو کجایی تو کجایی؟