شهریار آریایی دیوانه ام

گرمی دست تو را حس می کنم رو شانه ام
عطر رویایی تو پیچیده توی خانه ام

گشتم و هی گشتم و اما نمی بینم تو را
یا تو اینجا هستی یا من واقعا دیوانه ام

حال من غمگین ترین حالت غمگین شدن است
مرهم درد دلم با عشق تسکین دادن است

من دلم بی تاب و بی طاقت شده حالی نیست
تشنه ی پروازم اما رو تنم بالی نیست

شوق پرواز داره عشق بال پروازم شدی
گفتم از عشقم به تو قصه پردازم شدی
از تو چی مانده برایم جز خیالت شب به شب
بی تو هیچ رنگی ندارد چهره پردازم شدی

آرزو کردیم و سکه ته چاه انداختیم
شب به شب بی تاب هم رویا با هم می بافتیم
گاهی می بردیم و گاهی با هم می باختیم
هر چقدر از بین می رفت با هم می ساختیم
تکیه گاه من بی حوصله شانه ی تو بود
دل درون سینه ام نه دل که خانه ی تو بود
من دلم بی تاب و بی طاقت شده حالی نیست
تشنه ی پروازم اما رو تنم بالی نیست

شوق پرواز داره عشق بال پروازم شدی
گفتم از عشقم به تو قصه پردازم شدی
از تو چی مانده برایم جز خیالت شب به شب
بی تو هیچ رنگی ندارد چهره پردازم شدی